جايى كه سرو بوستان ، با پاىِ چوبين مىچمد * ما نيز در رقص آوريم ، اين سروِ « 1 » سيمْ اندام را و همانا كه اين جذوات طور سيناى حكمت ، و قبسات انوار ملأ « 2 » اعلاى معرفت كه در اين طور سيناى عبّاسى ، مقتبس و مختلس / 10 / شده است ، بلكه ساير عباس‌آبادهاى معنوى جاويدانى « 3 » كه بىزحمت خشت و گل ، و مؤنت آب و زمين ، هر يكى ارمى است قدسى ، و عالمى است عقلى - اعنى تصانيف دقيقهء عالية المرتبة « 4 » - كه در فنون علوم حقيقيه - بعون اللّه تعالى و حسن توفيقه - پرداخته ، و در اطراف « 5 » و آفاق عالم منتشر آمده است ؛ همه از ميامن بركات دولت ميمون « 6 » و طالع همايون « 7 » اين پادشاه جمجاه ، موفّق ، مؤيّد ، بلند اقبال ، حميده خصال ، صحيح القصد « 8 » قويم الاعتقاد است و گر نه : « 9 » گوهر از اين گونه ز كانِ كه زاد ؟ * نادره چندين ز زبان كه زاد ؟ * * * هم از بختِ فرخنده انجامِ « 10 » توست * كه تاريخِ سعدى در ايّامِ توست * * * بلبل از فيض گُل « 11 » آموخت سخن ور نه نبود « 12 » * اين « 13 » همه قول و غزل تعبيه در منقارش اميد كه به تأييد عنايت الهى ، و مدد « 14 » مرحمت پادشاهى ، اين نوباوهء درخت باغ « 15 » ملكوت از آسيب سنگ هوس قاصرطبعان كوتاه فطرت - كه همه امّت قيل و

--> ( 1 ) . م : آن سرو . ( 2 ) . س ، ت ، م : ملاء . ( 3 ) . س ، ن : جاودانى . ( 4 ) . ج : عالى المرتبه . ( 5 ) . ق : + و اكناف . ( 6 ) . ن : مميون . ( 7 ) . ن : هميون . ( 8 ) . س : الاعتقاد ؛ پ ، ت ، ج ، م ، ن : العقيده ؛ ق : + و . ( 9 ) . پ ، ج : + شعر . ( 10 ) . م : فرجام . ( 11 ) . پ ، ت ، س ، ق : تو . ( 12 ) . پ : بود . ( 13 ) . س : آن . ( 14 ) . پ ، ت ، ق ، ن : + و . ( 15 ) . پ ، ت ، و ق : - باغ .